Vereisten voor horizontale reddingslijnen: regels voor belasting, overspanning en vrije ruimte uitgelegd

Vraag iemand op een bouwplaats wat een horizontale levenslijn is en je krijgt ongeveer hetzelfde antwoord: een kabel of touw dat tussen twee ankers wordt gespannen, zodat werknemers langs een voorrand, een dak of een brugdek kunnen reizen zonder deze los te maken. Vraag welke regels op dat systeem van toepassing zijn, en de antwoorden beginnen te dwalen. Iemand citeert de ankerregel van 5.000 pond. Iemand anders noemt doorzakken en speling. Een derde persoon houdt vol dat het hele ding door een ingenieur moet worden ontworpen. Ze hebben allemaal deels gelijk, en daarom is het de moeite waard om de eisen aan de horizontale levenslijn op een rij te zetten.

De eisen komen in twee families. De eerste heeft betrekking op het technische systeem: wie het mag ontwerpen, hoe sterk de ankers en de ondersteunende structuur moeten zijn, hoe ver de tussenliggende ankers uit elkaar mogen zitten, hoeveel werknemers tegelijk mogen worden aangesloten en hoeveel ruimte de lay-out moet laten. De tweede heeft betrekking op de uitrusting die elke werknemer draagt: een harnas voor het hele lichaam, een verbindingslijn of zelfoprollende reddingslijn, en de connectoren die deze met elkaar verbinden. Het tevreden stellen van de ene familie en het negeren van de andere levert geen valbeveiliging op. Met goed papierwerk levert het een gevaar op.

Wie mag een horizontale levenslijn ontwerpen?

Een horizontale reddingslijn is geen catalogusitem dat een onderhoudsmonteur op zaterdagochtend vastschroeft. Regels voor valbeveiliging beschouwen het als een systeem dat moet worden ontworpen door een gekwalificeerd persoon en moet worden geïnstalleerd onder toezicht van een gekwalificeerd persoon. Het woord 'gekwalificeerd' doet echt werk in die zin: het betekent dat iemand die de krachten kan berekenen die een val zal uitoefenen op de kabel, de eindankers en de structuur daarachter.

Die berekening is van belang omdat de geometrie verandert tijdens een val. De lijn zakt door, de hoek bij elk anker wordt vlakker en de kracht die bij het anker aankomt kan meerdere malen het gewicht van de vallende werker zijn. Een gekwalificeerd persoon is verantwoordelijk voor die vermenigvuldiging, voor het aantal gebruikers op de overspanning en voor de sterkte van de constructie waarmee de ankers zijn verbonden.

Ankersterkte, belastingen en veiligheidsfactoren

De meeste cijfers die in horizontale levenslijngesprekken worden genoemd, zijn afkomstig van de verankeringsregels voor persoonlijke valstopsystemen. Een verankering moet ten minste 5.000 pond per aangesloten werknemer kunnen dragen, of moet worden ontworpen en geïnstalleerd als onderdeel van een compleet systeem dat een veiligheidsfactor van ten minste twee handhaaft. Voor een horizontale reddingslijn is meestal de tweede optie de beste keuze, omdat de kabel, eindankers, tussenbeugels en spanner als één geheel zijn ontworpen.

In praktische termen worden vier dingen geverifieerd voordat iemand verbinding maakt:

• Het systeem is ontworpen met een minimale veiligheidsfactor van twee tegen de maximaal verwachte belasting.
• De structuur waaraan de ankers worden bevestigd, kan de ontwerpbelasting dragen, en niet alleen de ankers zelf.
• Het toegestane aantal gebruikers op de overspanning wordt aangegeven door de ingenieur of fabrikant en wordt ter plaatse nooit verhoogd.
• Kabels, connectoren en hardware in het belastingspad zijn geclassificeerd en op elkaar afgestemd.

Onze gids voor typen horizontale levenslijnankers, belastingsregels en overspanningsgroottes loopt door de onderliggende krachtberekeningen als je wilt zien waar die getallen vandaan komen.

Overspanning, doorzakking en speling

Overspanning, doorbuiging en speling zijn de punten waarop een correct aangeschaft systeem nog steeds onveilig is. De afstand tussen tussenliggende ankers wordt beperkt door het ontwerp; 60 voet is een gebruikelijk plafond voor een overspanning van twee personen, maar het ontwerp is bepalend, niet de catalogusfoto. Doorbuiging is van belang omdat elke centimeter die de kabel afbuigt, bijdraagt ​​aan de afstand die een werknemer aflegt voordat het systeem de val begint te stoppen.

De vrije valafstand moet 1,80 meter of minder blijven, en voor horizontale systemen is een gebruikelijk ontwerpdoel 6,50 meter of minder. De vrijgave is het getal dat bepaalt of het systeem überhaupt op uw gebouw werkt, en wordt berekend in plaats van geschat.

Werken via de goedkeuringsberekening

1. Begin met de vrije valafstand die het ontwerp toelaat.
2. Voeg de vertragingsafstand van de energieabsorber of de zelfoprollende reddingslijn toe.
3. Voeg de rek toe aan de banden van het harnas en eventuele verlengingen aan de connectoren.
4. Voeg de doorbuiging van de kabel na de val toe op het punt waar de val plaatsvindt.
5. Voeg een marge toe voor de lichaamspositie en eventuele swingval.
6. Vergelijk het totaal met de afstand van het loopoppervlak tot het dichtstbijzijnde lagere niveau of obstakel.

Als het totaal de beschikbare speling overschrijdt, heeft de lay-out een kortere overspanning, een andere ankerhoogte of een verbindingsvoorziening nodig die binnen een kortere afstand stopt. Geen enkele goede uitrusting lost een berekening van de speling op die nooit is gebeurd.

Permanente en tijdelijke systemen

Permanente systemen worden aan de constructie gelast of vastgeschroefd en ontworpen voor één specifiek dak, landingsbaan of brug. Hun eisen gaan vooral over documentatie: tekeningen, draagvermogens en inspectiegegevens die jarenlang bij het gebouw blijven. Tijdelijke systemen worden samengesteld uit rongen, voetplaten of borstweringklemmen en hun praktische eisen zijn strenger. De klemmen moeten geschikt zijn voor de gastconstructie, de persoon die het systeem opricht werkt nog steeds volgens een ontwerp en de componenten worden vóór elke inzet geïnspecteerd, omdat ze worden verplaatst, gevallen en opgeslagen in vrachtwagens.

Wat de arbeiderskant moet bevredigen

Alles hierboven beschrijft hardware in de lucht. De vereisten die bepalen wat bemanningen daadwerkelijk dragen zijn net zo specifiek, en het zijn de onderdelen die kopers rechtstreeks kunnen controleren.

Voor valbeveiliging op een horizontale reddingslijn is een volledig lichaamsharnas vereist. Lichaamsgordels zijn niet toegestaan ​​voor arrestatie, en een harnas dat is gevallen, beschadigde of vervaagde banden vertoont of vervormde hardware heeft, wordt buiten dienst gesteld. De dorsale D-ring is het bevestigingspunt voor arrestatie, terwijl de D-ringen aan de voor- en zijkant dienen voor positionering en ladderwerk.

KA01 Valbeschermingsharnas voor het hele lichaam met zes D-ringen EN 361:2002 harnas voor het hele lichaam met zes D-ringen, snelsluitingen en vulling, relevant waar valbeveiliging met een horizontale levenslijn een compleet harnas vereist. Bekijk Product →

Voor reizen langs een horizontale reddingslijn is een dubbele of dubbele leeflijn gebruikelijk, omdat een werknemer hiermee tussen de lijn en een vast anker kan overstappen zonder ooit los te komen, wat het principe is achter 100 procent afhechting. Schokdempers houden de arrestatiekrachten binnen de grenzen die een lichaam kan verdragen, en zorgen ervoor dat de sterkte van de poort en de compatibiliteit met de kabel of rail net zo belangrijk zijn als de singels.

L19 Twin valstoplijn met energieabsorber en ANSI-haken CE EN 354/355 dubbele leeflijn met energieabsorber en ANSI-haken ondersteunt de overdracht tussen een horizontale reddingslijn en een vast anker vóór positioneringswerkzaamheden. Bekijk Product →

Waar het werk om positionering vraagt in plaats van om een vrije val, zoals bij een arbeider op een kolom of een ladder die beide handen vrij moet hebben, biedt een positioneringslijn of gespannen touw reddingslijn ondersteuning terwijl het vangsysteem verbonden blijft met een afzonderlijk anker.

Plaats de reddingslijn met een statisch nylon touw van 12 mm CE EN 358 positioneringsreddingslijn met behulp van een statisch touw van 12 mm, touwgrijper en twee haken voor luchtwerk waarbij handsfree positioneringsondersteuning nodig is. Bekijk Product →

Inspectie, training en redding

Een horizontale levenslijn is slechts zo betrouwbaar als de routine eromheen. Een competent persoon inspecteert minimaal jaarlijks het complete systeem en documenteert het resultaat, en gebruikers controleren vóór elke dienst de lijn, ankers, spanning en hun eigen uitrusting. Elke werknemer die aanhaakt, heeft training nodig over het specifieke systeem: hoe hij moet overstappen, hoe hij moet werken aan de grenzen van de overspanning en wat hij moet doen als hij valt. Redding verdient dezelfde aandacht. Een werknemer die na een arrestatie in een harnas hangt, moet snel worden bereikt, dus een reddingsplan met uitrusting bij de hand is eerder onderdeel van de vereisten dan een bijzaak.

Horizontale levenslijnvereisten in één oogopslag

Passende uitrusting voor het ontworpen systeem

De meeste problemen met de horizontale levenslijn waar wij naar vragen, zijn geen technische fouten. Het zijn mismatches: een goed ontworpen spanwijdte gecombineerd met vanglijnen die te lang zijn, een harnas met een enkel bevestigingspunt waar het werk moet worden verplaatst, of reddingslijnen met de verkeerde rekeigenschappen voor de beschikbare ruimte. De systeemtekening en de apparatuurlijst moeten met elkaar overeenkomen.

Sinds 1986 produceren wij veiligheidsharnassen, vanglijnen, positioneringslijnen en touw en leveren wij aan distributeurs, merken veiligheidsuitrusting en projectaannemers in de Verenigde Staten, Europa en Azië. Als u een assortiment opbouwt rond valbeveiliging of apparatuur aanschaft voor een specifieke installatie, dan zijn onze op maat gemaakte veiligheidsharnas- en vanglijnprogramma's start vanuit uw standaard, uw tekening en uw verpakkingsvereiste.

De vereisten voor horizontale levenslijnen zijn niet ingewikkeld als ze eenmaal zijn gescheiden in het technische systeem en de uitrusting die de werknemer draagt. Het systeem heeft een gekwalificeerde ontwerper nodig, ankers en een constructie die de belasting draagt, een berekening van de overspanning en de vrije ruimte die bij het gebouw past, en documentatie die de jaren kan doorstaan. De werknemer heeft een harnas, een verbindingsapparaat en training nodig die past bij het systeem boven het hoofd. Zorg ervoor dat beide helften goed zijn, en de reddingslijn doet precies waarvoor hij is geïnstalleerd.